... just

آمدی ...

just ... — 2012-05-03T14:34:36+01:00

آمدی ...

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت

این قدر با بخت خواب آلود من،لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل زیباحزین

خامشی شرط وفاداری بود،غوغا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمیکردی سفر

این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

"شهریار"

بزنم یا نزنم

just ... — 2012-02-17T05:53:36+01:00

حرف ها دارم اما ... بزنم یا نزنم ؟

با تو ام ! با تو ! خدایا! بزنم یا نزنم ؟

همه ی حرف دلم با تو همین است که « دوست ... »

چه کنم ؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟

عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم

زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم ؟

گفته بودم که به دریا نزنم دل اما

کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم ؟

از ازل تا به ابد پرسش آدم این است :

دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم ؟

به گناهی که تماشای گل روی تو بود

خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم ؟

دست بر دست همه عمر در این تردیدم :

بزنم یا نزنم ؟ ها ؟ بزنم یا نزنم ؟

"قیصر امین پور"

وداع ...

just ... — 2012-01-20T13:56:38+01:00

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا كه در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ نگاه

شستشویش دهم از لكه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید حال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نكند باد وصال

ناله می لرزد

می رقصد اشك

آه بگذار كه بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به كه بپرهیزم من

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب ‚ خوینن دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

" فروغ فرخزاد "

قایقی خواهم ساخت ...

just ... — 2012-01-07T09:23:27+01:00

شعر اصلی رو هم در ادامه مطلب میتونید مشاهده کنید

محمد وارسته می نویسم امروز یک حقیقت یک راز
چه کسی میدانست وقت مرگ سهراب
خود خبر داده بودوقت رفتن شده است
وقت دل کندن از این عالم خاکی شده است.
یادتان نیست که سهراب چه گفت
قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاک غریب
آری آن روز که سهراب
نوشت قایقی خواهم ساخت
خبر از رفتن داد
خبر از مردن گلها به هنگام خزان
و خزان مردن بود و خاموشی ساعت عمر
ساعت عمر کسی که خودش میفرمود
تا شقایق هست زندگی باید کرد

شاعر: سایه.بی(صدا)

میکنم انچه که سهراب بکرد
قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به اب
دور خواهم شد از این خاک غریب
دل من خسته شده از کینه
شده این شهر قفس
مردمش پر نزنن
تیره دلان
میروم جای دگر
من که پرواز ندانم
پس به دریا بزنم دل
جای من اینجا نیست
میروم تا که بیابم جای
که در ان مردم ان
در پی منفعت از پی تو احوال نجویند
یا نباشد دلشان سنگ که جوابت ندهند
میروم تا که بیابم جای
که در ان مردم ان
همشان یک رنگ
دلشان صاف زه هر کینه
لبشان پر شود از خنده
چشمشان اشک نریزد ...

شاعر: شیطان (رانده شده) چه کسی می داند؟
پشت دریا جاییست...!!
که زمینی جاریست...!!!
پشت دریا دریاست
شهر را باید ساخت
پشت دریا هیچ است
هیچ شهری نیست...!!
پر تر از تاریکیست!!
پری دریایی
غرق دریایی شد!!!!!
قایقی را سهراب
که بیانداخت به آب
مدتی سوراخ است
دوریت سخت شده
روزگار غمناک است عبدالحسین خورشیدی( پاجی ) شاید...
سالهای سال ست
در رویایش اسیر غربتم
با ماترَک امیدم
قایقی خواهم ساخت
و دل به دریا خواهم زد
شاید
در ساحلی ناشناخته
گم شده ام را بیابم،
حتی اگر دریا به آخر برسد
و دنیای من نیز!... ... سید محمد جواد كاشانی گفته بودی سهراب
پشت دریا شهری است
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است
ولی امروز چرا،صحبت از نور خدا نیست که نیست؟
وگناه است هم آغوش بشر
و سعادت همه جا بسته دریست
تو ندیدی انگار
شهر ما پنجره ای باز نداشت
و اگر داشت به جز منظره غصه و غم
حاصلی هیچ نداشت
و تو می گفتی باز
دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است
و دریغا که نگفتی که هم اکنون،اینجا
خبر از معرفتی نیست که نیست

Just ...

just ... — 2012-01-03T16:05:15+01:00

خدایا الودگی دلهای ادما ازحد هشدار گذشته دنیاروچند روز تعطیل نمی کنی؟؟؟

امیدوارم از مطالب وبلاگ خوشتون بیاد

در سمت راست کدهای زیادی برای استفاده گذاشتم حتما نگاه کنید شاید به درد بخوره

توجه توجه

بدون نظر وبلاگو ترک نکنید

این جدایی ...

just ... — 2011-12-29T13:18:33+01:00

″حمید مصدق خرداد ۱۳۴۳″

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت...

"جواب فرخ‌زاد به حمید مصدق"

من به تو خندیدم

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت...

"جواب جواد نوروزی"

دخترک خندید و

پسرک ماتش برد !

که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش می خواست،

حرمت باغچه و دختر کم سالش را

از پسر پس گیرد !

غضب آلود به او غیظی کرد !

این وسط من بودم،

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم،

بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق

و لب و دندان

تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام !

هر دو را بغض ربود...

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:

" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:

" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،

همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

کوهنورد ...

just ... — 2011-12-23T07:07:36+01:00

داستان درباره كوهنوردی ست كه می خواست بلندترین قله را فتح كند .

بالاخره بعد از سالها آماده سازی خود،ماجراجو یی اش را آغاز كرد.اما

از آنجایی كه آوازه ی فتح قله را فقط برای خود می خواست تصمیم

گرفت به تنهایی از قله بالا برود.

او شروع به بالا رفتن از قله كرد ،اما دیر وقت بود و به جای چادر زدن

همچنان به بالا رفتن ادامه داد، تا اینكه هوا تاریك تاریك شد.

سیاهی شب بر كوهها سایه افكنده بود وكوهنورد قادر به دیدن چیزی

نبود . همه جا تاریك بود .ماه و ستاره ها پشت ابر گم شده بودند و او هیچ

چیز نمی دید .

در حال بالا رفتن بود ،فقط چند قدمی با قله فاصله داشت كه پایش

لغزید و با شتاب تندی به پایین پرتاب شد .در حال سقوط فقط

نقطه های سیاهی می دید و به طرز وحشتناكی حس می كرد

جاذبه ی زمین او را در خود فرو می برد . همچنان در حال سقوط بود ...

و در آن لحظات پر از وحشت تمامی وقایع خوب وبد زندگی به ذهن او هجوم

می آورند.

ناگهان درست در لحظه ای كه مرگ خود را نزدیك می دید حس كرد

طنابی كه به دور كمرش بسته شده ، او را به شدت می كشد

میان آسمان و زمین معلق بود ... فقط طناب بود كه او را نگه داشته بود

و در آن سكوت هیچ راه دیگری نداشت جز اینكه فریاد بزند : خدایا

كمكم كن ...

ناگهان صدایی از دل آسمان پاسخ داد از من چه می خواهی ؟

- خدایا نجاتم بده

- آیا یقین داری كه می توانم تو را نجات دهم ؟

- بله باور دارم كه می توانی

- پس طنابی را به كمرت بسته شده قطع كن ...

لحظه ای در سكوت سپری شد و كوهنورد تصمیم گرفت با تمام توان اش

طناب را بچسبد .

فردای آن روز گروه نجات گزارش دادند كه جسد یخ زده كوهنوردی پیدا

شده ... در حالی كه از طنابی آویزان بوده و دستهایش طناب را محكم

چسبیده بودند ، فقط چند قدم بالاتر از سطح زمین ...

و شما چطور ؟ چقدر طنابتان را محكم چسبیده اید ؟ آیا میتوانید

رهایش كنید ؟

درباره ی تدبیر خدا شك نكنید . هیچ گاه نگوئید او مرا فراموش

یا رها كرده است . و به یاد داشته باشید كه او همیشه با دست

راست خود شما را در آغوش دارد

کنار هر چه تنهایی ...

just ... — 2011-12-16T08:41:03+01:00

کنار هر چه تنهایی

مجسم می شود در باورم هر شب ، شب بدرود

شبی که صد هزاران خاطره در باورم فرسود

برایت منتظر ماندم کنار هر چه تنهایی

و تنها یادگار از تو برایم شاخه ای رز بود

چه زیبا در خیالم تا همیشه زنده می ماند

همان دیدار پایانی ، در آن شرجی بغض آلود

و من آواره در پس کوچه ها هر شب به یاد تو

چو ققنوسی ، که می سوزد میان آتشی از دود

سراپا غم ، در آغوش غزل ها گریه خواهم کرد

برای سرنوشتی که پر از غم بود و خون آلود

و رفت و یک بغل حس غزل گفتن به من بخشید

همان ناجی که شوق زنده بودن در دلم افزود

اگرچه می روی ، اما قسم بر آخرین دیدار

مجسم می شودهر شب برایم آن ، شب بدرود

"منبع : کتاب دلم مشتی کبوتر خاک و آواز (مجموعه شعر فاطمه ستار جمشیدی) "

گاهی نباید شنید

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دو تا از آنها به داخل گودال

عمیقی افتادند.

بقیه قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چقدر عمیق است

به دو قورباغه دیگر گفتند: که دیگر چاره ای نیست شما به زودی خواهید مرد.

دو قورباغه این حرفها را نشنیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال

بیرون بپرند. اما قورباغه های دیگر مدام می گفتند: که دست از تلاش بردارند چون

نمی توانند از گودال خارج شوند و خیلی زود خواهند مرد. بالاخره یکی از دو قورباغه

تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت. سر انجام به داخل

گودال پرت شد و مرد.

اما قورباغه دیگر با تمام توان برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد. هر چه بقیه

قورباغه ها فریاد میزدند که تلاش بیشتر فایده ای ندارد او مصمم تر می شد تا

اینکه بالاخره از گودال خارج شد. وقتی بیرون آمد. بقیه قورباغه ها از او پرسیدند: مگر تو

حرفهای ما را نمی شنیدی؟

معلوم شد که قورباغه ناشنواست. در واقع او در تمام مدت فکر می کرد که دیگران

او را تشویق می کنند.

بهشت و جهنم .... لیوان آب ....

just ... — 2011-11-23T16:10:46+01:00

فردی از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد

خدا پذیرفت.

او را وارد اتاقی نمود که جمعی از مردم در اطراف یک دیگ بزرگ غذا نشسته بودند.

همه گرسنه، ناامید و در عذاب بودند. هرکدام قاشقی داشت که به دیگ می رسید ولی

دسته ی قاشق ها بلندتر از بازوی آن ها بود، بطوری که نمی توانستند قاشق را به

دهانشان برسانند!

عذاب آن ها وحشتناک بود. آنگاه خداوند گفت: اکنون بهشت را به تو

نشان می دهم.

او به اتاق دیگری که درست مانند اولی بود وارد شد. دیگ غذا، جمعی از مردم، همان

قاشقهای دسته بلند. ولی در آنجا همه شاد و سیر بودند.

آن مرد گفت: نمی فهمم؟ چرا مردم در اینجا شادند در حالیکه در اتاق دیگر بدبخت

هستند، باآنکه همه چیزشان یکسان است؟

خداوند تبسمی کرد و گفت: خیلی ساده است، در اینجا آن ها یاد گرفته اند که

یکدیگر را تغذیه کنند.

هر کس با قاشقش غذا در دهان دیگری می گذارد، چون ایمان دارد کسی هست در دهانش

غذایی بگذارد.

استادى در شروع کلاس درس، لیوانى پر از آب به دست گرفت. آن را بالا نگاه

داشت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر

است؟ شاگردان جواب دادند 50 گرم، 100 گرم، 150 گرم.

استاد گفت: من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقاً وزنش چقدر است. اما

سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم،

چه اتفاقى خواهد افتاد.

شاگردان گفتند: هیچ اتفاقى نمی افتد. استاد پرسید: خوب، اگر یک ساعت

همین طور نگه دارم، چه اتفاقى می افتد؟ یکى از شاگردان گفت: دست تان کم کم

درد می گیرد. حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟

شاگرد دیگرى جسارتاً گفت: دست تان بی حس می شود. عضلات به شدت تحت

فشار قرار می گیرند و فلج می شوند. و مطمئناً کارتان به بیمارستان خواهد

کشید و همه شاگردان خندیدند. استاد گفت: خیلى خوب است. ولى آیا در این

مدت وزن لیوان تغییر کرده است؟ شاگردان جواب دادند: نه پس چه چیز باعث درد و فشار روى

عضلات می شود؟ من چه باید بکنم؟

شاگردان گیج شدند: یکى از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید. استاد گفت:

دقیقاً . مشکلات زندگى هم مثل همین است. اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان

نگه دارید، اشکالى ندارد. اگر مدت طولانی ترى به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد.

اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کارى

نخواهید بود.

فکر کردن به مشکلات زندگى مهم است. اما مهم تر آن است که در پایان هر روز و

پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید. به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرید، هر روز

صبح سرحال و قوى بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هر مسئله و چالشى

که برایتان پیش می آید، برآیید! دوست من، یادت باشد که لیوان آب را همین

امروز زمین بگذار. زندگى همین است!

چهار شمع ....

just ... — 2011-11-09T13:52:26+01:00

یکی بود یکی نبود، چهار شمع به آهستگی می سوختند و در محیط آرامی صدای صحبت

آنها به گوش می رسید:

شمع اول گفت: ” من صلح و آرامش هستم، اما هیچ کسی نمی تواند شعله ی مرا

روشن نگه دارد.

من باور دارم که به زودی می میرم...“

سپس شعله ی صلح و آرامش ضعیف شد تا به کلی خاموش شد.

شمع دوم گفت: ”من ایمان هستم . برای بیشتر آدم ها دیگردر زندگی ضروری نیستم،

پس دلیلی وجود ندارد که روشن بمانم...“

سپس با وزش نسیم ملایمی، ایمان نیز خاموش گشت.

شمع سوم با ناراحتی گفت: ”من عشق هستم ولی توانایی آن را ندارم که دیگر

روشن بمانم. انسان ها من را در حاشیه زندگی خود قرار داده اند و اهمیت مرا درک

نمی کنند. آنها حتی فراموش کرده اند که به نزدیک ترین کسان خود عشق بورزند...“

طولی نکشید که عشق نیز خاموش شد.

ناگهان...

کودکی وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را دید.

گفت :

”چرا شما خاموش شده اید، شما قاعدتا باید تا آخر روشن بمانید . “

سپس شروع به گریه کرد .

آنگاه شمع چهارم گفت:

”نگران نباش تا زمانی که من وجود دارم، ما می توانیم بقیه شمع ها را دوباره روشن کنیم.

مـن امید هستم !“

با چشمانی که از اشک و شوق می درخشید ،

کودک شمع امید را برداشت و بقیی شمع ها را روشن کرد

اشک رازیست ...

just ... — 2011-07-18T07:06:51+01:00

اشک رازیست

لبخند رازیست

عشق رازیست

اشک ان شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن میگوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن میگویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

و دستهایت با دستهای من اشناست.

در خلوت روشن با تو گریستم

برای خاطر زنده گان،

در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشقترین زندگان بوده اند

دستت رابه من بده

دستهایت با من اشناست

ای دیریافته باتو سخن میگویم

به سان ابر که با توفان

به سان علف که با صحرا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن میگوید

زیرا که من

ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من با صدای تو اشناست......

"احمد شاملو"

منبع : http://ghasedakeroya.mihanblog.com/

میروم ...

just ... — 2011-07-09T03:13:14+01:00

می روم شاید فرامــــــــوشت کنــــــــــم

من پذیرفتم شکســــــــــت خویــــــش را

پنــــــدهـــــای عـــقــــل دور انــــدیش را

......من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشــــــــنا دیوانــــــــــــه است

می روم شایـــــــــــــــد فرامــــوشت کنم

با فراموشـــــی هــــــم آغـــــوشــــت کنم

می روم از رفتــــــنم دل شــــــــاد بـــــاش

از عــــــــــــذاب دیــــــــــدنــــــــــم آزاد باش

گرچــــــــــــه تو تنـــــــــــهاتــراز ما می روی

آرزو دارم ولـــــــــــی عاشـــــــق شـــــــوی

آرزو دارم بفـــــــــــهمـــــــــــی درد را

تلخــــــــــــی بـــــــرخــــــــوردهــای سرد را

کاش ، کاش نبود

just ... — 2011-07-06T00:45:01+01:00

كاش بودی تا دلم تنها نبود تا اسیر غصه فردا نبود

كاش بودی تا فقط باور كنی بی تو هركز زندگی زیبا نبود.

شایدآن روزكه سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی بایدكرد

خبری ازدل پر دردگل یاس نداشت،

باید این گونه نوشت

هرگلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچك و یاس زندگی اجبار است.

من میگم ...

just ... — 2011-06-23T08:30:03+01:00

             من میــــگم بهم نگاه كن                           تو میگی كه جون فدا كن
           من میگم چشمات قشنگه                         تو میگی دنیا دو رنگه
           من میگم دلم اسیره                                 تو میگی كه خیلی زوده
           من میگم چشمات و واكن                          تو میگی من و رها كن
           من میگم قلبم رو نشكن                            تو میگی من می شكنم من ؟
           من میگم دلم رو بردی                               تو میگی به من سپردی ؟
           من میگم دلم شكسته است                      تو میگی خوب میشه خسته است
           من میگم بمون همیشه                             تو میگی ببین نمی شه
           من میگم تنهام می ذاری                         تو میگی طاقت نداری
           من میگم تنهایی سخته                             تو میگی این دست بخته
           من میگم خدا به همرات                             تو میگی چه تلخه حرفات
           من میگم كه تا قیامت                              برو زیبا به سلامت

نرو ...

just ... — 2011-06-19T00:44:01+01:00

كردی آهنگ ســــفر اما پشیمان میشـوی
چون به یاد آری پریشانم پریشان میشوی

گر به خاطــــر آوری این اشك جانـــــسوز مــــرا
آنچه من هستم كنون در عاشقی آن میشوی

سر به زانو گریه هایم را اگر بینی به خواب
چون سـپند از بهر دیدارم شتابان میشوی

عزم هجران كرده ای شاید فراموشـــــــــــم كنی
من كه میدانم تو هم چون شمع گریان میشوی

گر خزان عـــــمر ما را بنگری با رفتنت
همچو ابر نوبهاران اشكریزان میشوی

بشكند پیمانه ی صبـــــــرم ولی در چشم خلــق
چون دگر خوبان تو هم بشكسته پیمان میشوی

بیـنم آنروزی كه چون پروانه بهر ســــــوختن
پای تا سر آتش و سر تا به پا جان میشوی

مرغ باغ عشقی و دور از تو جان خواهم سپرد
آنزمان بی همـــــزبان در این گلستان میشوی